Sir Ernest Henry Shackleton (ur. 15 lutego 1874 w Kilkea w hrabstwie Kildare w Irlandii, zm. 5 stycznia 1922 w Grytviken na Georgii Południowej) – brytyjski marynarz, podróżnik i odkrywca, badacz Antarktydy.

Uczestnik ekspedycji Discovery (1901–1904) pod kierownictwem Roberta F. Scotta, dowódca trzech wypraw antarktycznych – ekspedycji Nimrod (1907–1909), Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej (1914–1916) i wyprawy Shackletona–Rowetta (1921–1922).

Życiorys Ernest Henry Shackleton urodził się 15 lutego 1874 roku w Kilkea w hrabstwie Kildare w Irlandii. Był drugim dzieckiem (z sześciu) Henry’ego Shackletona, farmera i jego żony Henrietty Letitii Sophii Gavan. Rodzina Shackletonów wywodziła się od Abrahama Shackletona (1696–1771) – kwakra, który przybył do Irlandii z Yorkshire na początku XVIII wieku.

W 1880 roku ojciec rozpoczął studia medyczne w Kolegium Trójcy Świętej w Dublinie, dokąd przeniosła się cała rodzina. W 1884 roku Shackletonowie przeprowadzili się do Londynu. Ojciec rozpoczął praktykę lekarską, najpierw w Croydon a później w Sydenham. Młody Ernest uczył się najpierw w domu pod okiem guwernantki, a później w szkole przygotowawczej Fir Lodge. W 1887 roku rozpoczął naukę w Dulwich College.