W 1250 roku Brandenburgia zajęła ziemię lubuską, a w późniejszych latach opanowała ziemie wzdłuż dolnej Warty, Noteci, Drawy i Gwdy; oddzielając Pomorze Zachodnie od Wielkopolski i organizując na tych terenach na przełomie XIV i XV wieku Nową Marchię. W latach 1327–1331 większość władców księstw śląskich złożyła hołd lenny czeskiemu królowi Janowi Luksemburskiemu. Ostatecznie cały obszar pierwotnego piastowskiego śląska znalazł się dużej mierze w krąg zależności od Królestwa Czeskiego (później od Korony Czeskiej) na mocy Układu w Trenczynie w 1335 roku.
Zarówno Brandenburgia, Czechy jak i Państwo Krzyżackie wchodziły w skład I Rzeszy, więc terytoria zajmowane przez te państwa stawały się także częścią Rzeszy, na których z czasem zaczęła dominować ludność niemieckojęzyczna (tzw. ). Większość ziem zachodnich (np. Ziemia lubuska, Pomorze Zachodnie czy Dolny Śląsk), nie powróciły do Polski po zjednoczeniu monarchii piastowskiej w 1320 roku i pozostawały integralną częścią Rzeszy Niemieckiej aż do 1945 roku – kiedy to na Konferencji poczdamskiej, w ramach rekompensaty za utracone ziemie wschodnie na rzecz ZSRR, zostały przyznane Polsce (zob. Ziemie Odzyskane).