Zasolenie wody jest nietypowo niskie jak na jezioro endoreiczne w strefie klimatu tropikalnego. Najwyższe zasolenie notowane jest w porze suchej w północno-wschodniej części zbiornika.
Zanik jeziora Opisy podróżników z okresu pomiędzy XIII a XIX w. wskazują na wysoki stan wody w tym czasie – jezioro sięgało rzeki El-Ghazal. W 1870 roku powierzchnia jeziora liczyła 28 tys. km². Wysoki stan wód w latach 1850–1900 poprzedzony był okresem suszy w latach 1823–1850. W początku XX w. powierzchnia jeziora zaczęła się kurczyć, a najniższy stan wody obserwowano w latach 1914–1920. W okresie 1953–1964 woda podniosła się, a powierzchnia jeziora powiększyła się do 23,5 tys. km², ponownie sięgając rzeki El-Ghazal. W latach 70. i 80. XX w. obserwowano największą amplitudę rocznych wahań stanu wody. W połowie lat 80. powierzchnia zbiornika skurczyła się rekordowo do 3,9 tys. km². Ponownie tak rekordowo mała powierzchnia odnotowana została na początku XXI w. w okresie rekordowo niskich opadów, na które mogła wpłynąć degradacja środowiska. Projekty irygacyjne Czadu, Kamerunu, Nigerii i Nigru obniżyły zarówno poziom wody w jeziorze i zasilających je rzekach. Szacuje się, że ludzka działalność w połowie odpowiada za zmniejszenie powierzchni jeziora.