W średniowiecznych Węgrzech nazywano ich powszechnie „ludem Faraona” (, ) w związku z podawaną przez nich legendą o ich egipskim pochodzeniu.

Tradycyjne zawody, wykonywane przez Romów jeszcze w ich indyjskiej praojczyźnie, pozwoliły im szybko znaleźć dogodną niszę ekonomiczną w ówczesnym społeczeństwie feudalnym. Epoka licznych wojen oraz rosnących wpływów warstwy szlacheckiej wykazywała bowiem duże zapotrzebowanie na różnego rodzaju usługi związane z metalurgią (kowalstwo, ludwisarstwo, rusznikarstwo, płatnerstwo, ślusarstwo) oraz z drugiej strony z rozrywką i muzyką. Romscy metalurdzy byli wówczas najbardziej cenionymi przez władców i magnaterię specjalistami ze swych dziedzin, zaś ludową tradycją stało się, iż także wiejskim kowalem był na ogół Rom (co jest do dziś widoczne w wielu nazwiskach typu: Kovàcs – węg. dosłownie: „kowal”, lub Lakatos – węg. dosłownie: „ślusarz”, noszonych przez Romungrów). Z kolei ich bogata tradycja muzyczna i wybitne umiejętności wielu artystów nadały tej grupie popularny niegdyś etnonim Bašalde Roma (rom.