dosłownie: „Grający Romowie”).
Asymilacja Ten stan rzeczy trwał wystarczająco długo, aby Romungrzy skonsolidowali się w odrębną grupę językowo-etnograficzną, prowadzącą osiadły tryb życia, prosperującą w wyżej opisany sposób podczas istnienia niepodległego Królestwa Węgier, okupacji tureckiej i pierwszych dziesięcioleci panowania Habsburgów. Załamanie tradycyjnego stylu życia przyszło jednak w XVIII wieku w postaci zakrojonej na szeroką skalę akcji asymilacyjnej, drugiej tego typu w nowożytnej Europie (pierwsza miała miejsce w Hiszpanii na przełomie XV i XVI wieku). Rozpoczęta edyktami cesarza Karola VI Habsburga z lat 1720 oraz 1726, zaś konsekwentnie realizowana podczas absolutystycznych rządów Marii Teresy (dekrety z lat: 1758, 1761, 1767, 1773) i Józefa II (edykt z 1783 roku) brutalna madziaryzacja miała na celu całkowitą eliminację kulturowo-językowej odrębności narodu romskiego oraz jego pełną integrację z węgierskim chłopstwem.