Ciężar dowodu (inaczej ciężar udowodnienia, od łac. onus probandi) – pojęcie z zakresu erystyki i prawa dowodowego. W prawie dowodowym ciężar dowodu odnosi się do tego, kto – w postępowaniu przed sądem lub innym organem stosującym prawo – ma udowodnić daną okoliczność (twierdzenie o jej występowaniu) pod rygorem przyjęcia jej za nieudowodnionąM. Koszowski, Dwadzieścia osiem wykładów ze wstępu do prawoznawstwa, Warszawa 2019, s. 237..
Termin ten powstał w XIX w. w Niemczech, sprowadzając ciężar dowodu do prawnego obowiązku dowodzenia.
Aspekty ciężaru dowodu Niemiecki prawnik Leo Rosenberg zaproponował podział na subiektywny i obiektywny ciężar dowodu. Ciężar subiektywny oznacza prawną konieczność udowodnienia oznaczonych faktów, a więc kto w procesie powinien udowodnić prawdziwość spornych twierdzeń o faktach. Ciężar obiektywny wymaga ustalenia, które fakty dla osiągnięcia określonego celu wymagają ustalenia oraz określa skutki niewyjaśnienia stanu faktycznego. Podejście polskiej nauki wskazuje na rozróżnienie ciężaru dowodu w znaczeniu materialnym (obiektywnym) i formalnym (subiektywnym).