Część ustna gardła (inaczej gardło środkowe, łac. mesopharynx lub oropharynx) jest przedłużeniem otwartej do dołu jamy nosowo-gardłowej. Granica między częścią nosową a ustną gardła jest poziomą linią przechodzącą przez poziom połączenia podniebienia twardego z miękkim. Ku przodowi łączy się ona poprzez cieśń gardzieli z jamą ustną. W skład ściany przedniej wchodzi nasada języka (łac. baseos linguae, radix linguae) wraz z migdałkiem językowym oraz leżące tuż za nim dołki przednagłośniowe (zajęzykowe) (łac. valleculae). Ścianę boczną ograniczają dwa łuki: przedni, czyli łuk podniebienno-językowy oraz tylny, czyli łuk podniebienno-gardłowy. Pomiędzy łukami znajduje się nisza migdałkowa, w której spoczywa migdałek podniebienny. Górna część niszy migdałka, położona nad migdałkiem, nosi nazwę dołu nadmigdałkowego. U podstawy łuku podniebienno-językowego w miejscu, gdzie dochodzi on do nasady języka znajduje się przestrzeń określana jako rowek (kąt) językowo-migdałkowy. Z punktu widzenia laryngologicznego jest ona szczególnie ważna, gdyż jako „niema klinicznie” (bezobjawowa) stanowić może miejsce rozwoju nowotworów złośliwych. Ściana tylna, leżąca na wysokości mniej więcej trzeciego kręgu szyjnego, graniczy od tyłu z wąską przestrzenią zagardłową i z kręgosłupem.