W skład natury jako wszystkiego, co może być poznane, wchodzi i materia (określana greckim terminem hyle), i Bóg – Alan pisze, że "natura est quidquid quo modo intelligi potest. – Secundum hanc expositionem et hyle et Deus potest dici natura". Nazywa wprawdzie naturę dziecięciem Bożym, to jej jednak przypisuje moc twórczą (określając ją jako "genetrix rerum", rodzicielkę rzeczy) i prawodawczą (określając ją jako "regula mundi"). Od natury pochodzi wszystko, co określone i dobre, i to jej jako władczyni świata oddają hołd żywioły i wszystko, co istnieje. Jan Legowicz podkreśla analogie rozumienia natury w myśli Alana z materialistycznym i epikurejskim poematem Lukrecjusza De rerum natura. Wywyższenie natury w dziele Alana pozostaje w związku z panującą w XII w. tendencją do rozwoju racjonalnych badań przyrodniczych, kosmologicznych i antropologicznych.
De planctu Naturae Poemat De planctu Naturae (Skarga Natury) w typowy dla średniowiecza sposób operuje alegorią. Stanowi popis erudycji humanistycznej i retoryki, wzorowany w znacznej mierze na podobnych alegorycznych poematach późnorzymskich, takich jak dzieło Marcjana Kapelli.