Jest jednym z pierwszych spośród częstych w średniowieczu alegorycznych obrazów przedstawiających człowieka we wszechświecie, mieszających wyobrażenia chrześcijańskie i pogańskie – innym poematem tego typu jest Powieść o Róży, w którym także upersonifikowana Matka Natura odgrywa wielką rolę. Formalnie dzieło stanowi prosimetrum, formę, w której partie wierszowane przeplatają się z prozaicznymi – na wzór dzieł Boecjusza, Marcjana Kapelli, Klaudiana i współczesnemu Alanowi Bernarda Silvestris, autora podzielonego na księgi Megacosmus i Microcosmus dzieła De universitate mundi.
W poemacie Bernarda Silvestris Natura lamentuje przed Nous, rozumem, stanowiącym kobiecy aspekt Boga – poemat stanowi zarazem przegląd dziejów świata i średniowiecznej kosmologii. Na podobnym pomyśle opiera się poemat Alana, przy czym przy zachowaniu naturalizmu Bernarda Silvestris Alan odrzuca jego pogańskość, chrystianizując postać natury. Natura mniej jest tu Matką Rodzicielką, a bardziej, przy zachowaniu jej roli pośredniczki między Bogiem a człowiekiem, sługą Boga. Przedmiotem skargi Natury, którą przedstawia ona Geniuszowi, jest sodomia.