Sama natura to pokorna uczennica Boga, której zadaniem jest tworzenie, przy czym dzieła Boga są doskonałe, a dzieła Natury nie, gdyż Bóg jest poza urodzeniem, jej zaś zadaniem jest rodzić. Z tej dychotomii zadań Natury i Boga wypływa fakt, że dzięki Naturze człowiek rodzi się, a dzięki Bogu się odradza. Natura nie zna teologii, wiedza natury nie stoi jednak w sprzeczności z teologią, gdyż obie uczą rzeczy nie sprzecznych, ale różnych (non adversa, sed diversa).

Kosmos ukazany jest w poemacie jako państwo w którym rolą Boga jest rządzenie, rolą aniołów działanie, a rolą ludzi posłuszeństwo – poemat przedstawia człowieka jako stworzonego na wzór makrokosmosu. Przejawia się to np. w tym, że jego rozum i zmysły stoją ze sobą w sprzeczności analogicznej do sprzeczności ruchów planet i ruchów firmamentu. Konflikt ten został w dziele stworzenia zamierzony celowo: służy on temu, by człowiek mógł zdobywać zasługi i być karany za winy.