Pismo w założeniu miało spełniać rolę pasa transmisyjnego, kierującego idee socjalistyczne do środowiska polskich Białorusinów i, jak każde ówczesne czasopismo, poddawane było cenzurze. Tematyka gazety była jednak dosyć różnorodna, publikowano w niej artykuły poświęcone gospodarce (przede wszystkim o tematyce rolnictwa i życia na wsi) i problemom społecznym. Dużo miejsca poświęcano historii, literaturze, kulturze i oświacie, drukowano w niej również wiersze i opowiadania dla młodzieży, gdyż czasopismo zaczęło służyć jako pomoc dydaktyczna do lekcji języka białoruskiego w szkołach na Białostocczyźnie.
Na początku lat 70. nakład tygodnika wynosił 7 tysięcy egzemplarzy, a w okolicach Hajnówki i Bielska Podlaskiego to właśnie „Niwa” miała najwięcej prenumeratorów pośród wszystkich dostępnych tytułów prasowych. Wpływ na to miała liczna sieć wiejskich korespondentów, którzy zamieszczali informacje niedostępne w innych czasopismach.
Pod patronatem redakcji rozwijał się również białoruski ruch literacki, gdyż łamy pisma stało się naturalnym miejscem dla debiutu młodych twórców (między innymi Aleksander Barszczewski, Wiktor Szwed, Sokrat Janowicz, Jan Czykwin).