Cmentarze przykościelne w Płocku – do połowy XVIII wieku grzebano zmarłych w obrębie tak zwanych cmentarzy przykościelnych.
W Płocku było ich wiele:
Maleńki cmentarzyk nieopodal katedry. Był tak usytuowany, by nie przeszkadzał we wjeździe do zamku. Zmarłych chowano także wewnątrz katedry, jednakże w 1542 roku kapituła zakazała murowania grobów w podziemiach, zezwalając jedynie na pochówki dobroczyńców i duchownych w drewnianych trumnach.
Cmentarz istniał także przy kościele farnym św. Bartłomieja. W 1618 roku był częściowo otoczony murem, a w 1733 roku ogrodzenie istniało zewsząd, natomiast od strony Wisły zachowała się brama z napisem: Bóg widzi, czas ucieka, śmierć goni, wieczność czeka. Wewnątrz świątyni do dziś znajduje się kilka tablic epitafijnych. W 1864 roku zmniejszono powierzchnię cmentarza oddając jego część na poszerzenie ulic.
Kościół św. Jana posiadał cmentarz przed frontem świątyni. Otoczono go murem w 1848 roku, a w trzy lata później wzniesiono na jego środku krzyż fundacji Jakuba i Michała Ambroziewiczów. W kościele znajduje się kilka epitafików.
Kościół św. Trójcy – podominikański, istniejący przy nim cmentarz pod koniec XVIII wieku był otoczony częściowo parkanem, a częściowo budynkami. Z przekazów wynika, że w święto patrona świątyni, odbywały się na cmentarzu procesje.