Gdy w jednym z listów Kumaradżiwa zwierzył się, iż pragnie powrócić na zachód, Huiyuan nie tylko zaczął go przekonywać do pozostania, ale w listach zaczął prosić także o objaśnianie najtrudniejszych pojęć związanych z dharmadhatu i naukami madhjamiki. Ponieważ był inteligentnym i wykształconym człowiekiem, był to prawdopodobnie wybieg Huiyuana, aby zająć Kumaradżiwę odpowiedziami na jego pytania i wątpliwości i zmusić do pozostania w Chinach. Zachowało się 18 listów wraz z odpowiedziami Kumaradżiwy. Zostały one opublikowane w Dacheng dayizhang (Rozdział o wielkim znaczeniu mahajany).
W 406 r. Huiyuan posłał dwóch swoich uczniów Daoshenga i Huiguana do Chang’anu. Daosheng wrócił na górę Lu w 408 r. przywożąc ze sobą kopię eseju Sengzhao Pradźnia nie ma wiedzy, który tak spodobał się Huiyuanowi, że został kolportowany w całej społeczności klasztoru.
Po swoim nauczycielu Dao’anie, Huiyuan odziedziczył zainteresowanie dhjaną (skt dhyāna) i propagował medytację na południu. W 408 r. do Chang’anu przybył Buddhabadra i po jakimś czasie został z miasta wypędzony. W 410 lub 411 r. Huiyuan przyjął go w swoim klasztorze i namówił go do dokonania tłumaczenia Dharmatrāta-dhyāna (T 618), do którego sam napisał wstęp.