Dzięki tłumaczeniom dokonanym przez Buddhabhadrę, prace mistrza dhjany Buddhaseny, stały się dostępne w Chinach
Jednak głównym zainteresowaniem Huiyuana były sutry Pradżni. Była to era neotaoizmu i Huiyuan często posługiwał się terminami taoistycznymi, co widać w jego pismach. Chociaż zamierzał z buddyzmu uczynić całkowicie niezależną tradycję, ciągle nie mógł się oderwać od neotaoistycznych wyrażeń. Wierzył iż buddyjskie i niebuddyjskie nauki mogą być tak połączone w jeden system, że może to pomóc w głoszeniu Dharmy Buddy.
W swoim dziele Sanbao lun (Traktat o trzech nagrodach), wyjaśnia problem karmy, które to pojęcie było dla Chińczyków najczęściej niezrozumiałe i kontrowersyjne.
Zmarł na górze Lu w wieku 83 lat, przeżywszy zarówno Kumaradżiwę jak i Sengzhao
Uczniowie Miał około 100 uczniów. Między innymi byli to Sengji (僧濟), Tanheng (曇恆), Daobing (道昺), Fajing (法淨), Faling (法領), Daozu (道祖), Sengche (僧徹), Tanshun (曇順), Daowang (道汪), Fa’an (法安), Huiguan (慧觀), Huiyao (慧要), Huichi (慧持).
Miał także świeckich uczniów;