thumb|Gustave Doré, Śmierć Jezabel Izebel, Jezabel (łac. z gr. Iezabel; hebr. Izebel, 'niewyniesiona, nieskalana, czysta') – postać biblijna ze Starego Testamentu, żona Achaba, matka Atalii, zm. w 843 p.n.e.
Była córką Etbaala I, króla Sydonu. Poślubiła Achaba, króla Izraela. Czciła bogów pogody i płodności: Baala i Aszerę. Za jej namową Achab i zmuszeni przez niego podwładni przyjęli jej religię.
Pojawia się w 1 Księdze Królewskiej 16,31; 18,4.13.19; 19,1-2; 21 oraz w 2 Księdze Królewskiej 9,30-37 (śmierć Izebel).
Izebel i Eliasz Po koronacji na królową oficjalne poparcie królewskie dla kultu Jahwe osłabło. Zbudowano świątynie i ołtarze poświęcone Baalowi, a wyznawanie tego boga urosło do rangi religii państwowej (1 Krl 16, 32). Izebel dodatkowo wykorzystała królewskie zapasy, aby wesprzeć 450 proroków Baala i 400 proroków Aszery podczas poważnego głodu w Samarii (1 Krl 18, 19). Tymczasem kult Jahwe był systematycznie eliminowany. Ołtarze poświęcone Jahwe zostały zburzone i zbezczeszczone. Wielu proroków Jahwe zostało zabitych, pozostawiając tylko 100 ocalałych (1 Krl 18, 3.4.13). Obadiasz, zwolennik kultu Jahwe, będący zarządcą pałacu króla Achaba, potajemnie chronił ocalałych w jaskini.