W Puszczy Sandomierskiej ręczniki były jednym z darów wręczanych z okazji chrztu dziecka wśród Lasowiaków. Ważną rolę odgrywały także tam podczas obrzędów weselnych, po przybyciu państwa młodych do nowego gospodarstwa witali oni rodziców dwoma bochenkami chleba, matka młodego stała w progu domu, trzymając dwa lniane ręczniki zdobione haftem, którymi owijała chleb, śpiewano również: „Dawaj, mamo, zawoja, bo już córka nie twoja. Jużeś się, Kasieńku, wydała, Nie będziesz ty chciała wody nosić. Zbieraj się, Kasiu, zbieraj, co twoje, to zabieraj.”
Adam Fischer w dziele Lud polski. Podręcznik etnografji Polski opisuje jeden z sposbów użycia ręcznika w polskich zwyczajach weselnych w następujący sposób: „Zwykle jednak we czwartek lub w sobotę przychodzi swat z narzeczonym i z jego rodzicami do domu panny młodej, która zaprasza znów swoich krewnych. Koło północy rodzice błogosławią młodą parę znakiem krzyża. Swat zaś, jeśli zostaje starostą weselnym, usadza oblubieńców za stołem, kładzie ich ręce na bochenku chleba i związuje je białym ręcznikiem. Po związaniu rąk przyszły starosta weselny zamienia obrączki, następuje przemowa starosty, picie zdrowia zaręczonych i różne pieśni. Bywa też nieraz wzajemne obdarzanie się, a wreszcie śpiewy i tańce, przy czym tańczy się tzw. „zrękowinowego“.