Ręcznik zrękowinowy przechowuje się starannie i składa następnie do trumny, w wieczór przed ślubem przed dom panny młodej przychodzi muzyka i gra jej na dobranoc, niekiedy, jak np. w Małopolsce, pan młody towarzyszy muzyce przez cały wieczór i odwiedza tych, których pragnie zaprosić na wesele”.
Na Podlasiu – oraz, jak podkreślał Oskar Kolberg w swoich dopiskach, także we wszystkich innych regionach Polski – wśród ludności polskiej podczas zaślubin wykorzystywano ręcznik jako ważny element obrzędu. Powszechne było zawiązywanie rąk młodym ręcznikiem, przy zaręczynach lub przy błogosławieństwie, ta czynność przypomina związywanie młodym rąk stułą podczas ceremonii kościelnej. Do XVI w. taki sposób zawierania małżeństwa był powszechnie przyjęty, uznawany za ważny przez całą społeczność wsi, a także przez instytucję kościoła. Swat, działając na podstawie swojego społecznego „urzędu” i za zgodą obu rodzin, pełnił rolę pośrednika w zawarciu małżeństwa, a w średniowieczu mógł nawet symbolicznie udzielać ślubu. W trakcie ceremonii wiązał dłonie nowożeńców ręcznikiem, podobnie jak kapłan używa stuły, podkreślając w ten sposób ich zjednoczenie, zwyczaj ten istniał jeszcze na początku XVI wieku w większości Polski i w tym okresie był także akceptowany przez Kościół.