Bruno Edward Olbrycht napisał następującą ocenę płk. Załuski:W czerwcu 1938 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko dowódcy Obrony Przeciwlotniczej.
Po wybuchu II wojny światowej żonę i dzieci umieścił Łucku, a sam pozostał w Lublinie, gdzie mieszkał przy ulicy Ogrodowej 15. 14 września wraz z gen. M. M. Smorawińskim i całym sztabem DOK II wyjechał na wschód. W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, 20 września 1939 we Włodzimierzu Wołyńskim dostał się do niewoli sowieckiej. Od 28 października 1939 przebywał w jużskim obozie jenieckim, a następnie w listopadzie lub na początku grudnia 1939 został przewieziony do obozu w Kozielsku, skąd 24 grudnia 1939 wysłał do rodziny tylko jeden telegram, w którym napisał „Co się u Was dzieje?". Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 015/2 z 5 kwietnia 1940, pozycja 82 (teczka personalna 1151). Z obozu wywieziono go w jednej grupie z generałami Smorawińskim i Bohaterewiczem. Między 9 a 11 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.