Liderem tej partii w pierwszej fazie konklawe był Orsini, następnie Bernis i ostatecznie Solis. neutralni – dziesięciu kardynałów zajmowało pozycje neutralne, ale bliższe raczej stronnictwu Koron: Stuart, Lante, Neri Corsini, Andrea Corsini, Ganganelli, Guglielmi, Malvezzi, Pallavicini, Pozzobonelli, a także Colonna, który mimo sympatii do Zelantów miał pewne zobowiązania wobec dworu neapolitańskiego. Pozzobonelli był oficjalnym przedstawicielem Wiednia.
Kandydaci na papieża Nie było wyraźnego faworyta konklawe. Przedstawiciele Francji, Hiszpanii i Neapolu rozważali szanse praktycznie wszystkich elektorów pochodzenia włoskiego. Spośród nich wykluczonych zostało kilku powiązanych z zagranicznymi dworami (Orsini), zbyt starych (Cavalchini, Neri Corsini, Conti) lub zbyt młodych (w wieku poniżej 50 lat), co w rezultacie dawało liczbę około 30 potencjalnych kandydatówLittell, s. 598-599; Pastor, s. 31 i nast. Wiek każdego z elektorów jest podany na Sede Vacante 1769. Spośród Włochów poniżej 50 lat mieli Gianfrancesco Albani, Rezzonico, Colonna, Pallavicini, Borromeo, Pamphili i Andrea Corsini..