Andrzej Janikowski należał do najwybitniejszych przedstawicieli polskiej medycyny sądowej w XIX wiekuMedycyna sądowa, pod red. B. Popielskiego, J. Kobieli, Warszawa 1972, s. 9. Był jednym z najczynniejszych członków Rady Lekarskiej. Z jego inicjatywy została założona Szkoła Farmaceutyczna w Warszawie w roku 1840, w której sam wykładał bezpłatnie oraz zachęcił innych członków Rady Lekarskiej do podobnych wykładów. Jego prelekcje w tej szkole trwały 17 lat i dotyczyły receptur oraz pomocy w nagłych wypadkach. Po włączeniu szkoły do nowo powstałej w roku 1857 Akademii Medyko-Chirurgicznej został członkiem komitetu zarządzającego, a w roku 1859 profesorem zwyczajnym medycyny sądowej, policji lekarskiej i psychiatrii. Pełnił również obowiązki sekretarza naukowego, odpowiadającego urzędowi dziekana w uniwersytetach. mały|Grób Andrzeja Janikowskiego na cmentarzu Powązkowskim Działalność naukowa jego była wysoko oceniana jeszcze za jego życia, a zwłaszcza liczne jego prace, głównie z medycyny sądowej, higieny społecznej, psychiatrii i chirurgii. Towarzystwo Naukowe Krakowskie, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Wileńskie Towarzystwo Lekarskie i Towarzystwo Lekarskie Rosyjskie w Petersburgu powoływały go na swego członka. Janikowski miał rozległą praktykę lekarską, głównie bezpłatną wśród biednej ludności Warszawy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Andrzej Janikowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.