Samolot P.1A miał centralny nieregulowany owalny wlot powietrza w nosie kadłuba. Napęd stanowiły silniki Armstrong Siddeley Sapphire Sa.5 o ciągu 35,6 kN (3639 kg). 11 sierpnia 1954, w trzecim locie, przekroczył on prędkość dźwięku w locie poziomym, jako pierwszy samolot brytyjskiR.Lindsay, Lightning, s.6. Drugi prototyp (WG 763), oblatany 18 lipca 1955, otrzymał wersję silników z dopalaczem, o ciągu 44.54 kN (4540 kg) i uzbrojenie w działka.
Na bazie samolotu doświadczalnego P.1A opracowano prototyp myśliwca P.1B, oblatany 4 kwietnia 1957 (pilot R. Beamont)R.Lindsay, Lightning, s.7. Zmieniono w nim nos kadłuba, stosując naddźwiękowy wlot powietrza z ruchomym centralnym stożkiem, dostosowującym podczas lotu geometrię wlotu silnika do liczby Macha, i mieszczącym w samolotach seryjnych stację radiolokacyjną. Napęd stanowiły 2 mocniejsze silniki Rolls-Royce Avon 24R z dopalaczami o ciągu 64,2 kN (6545 kg). Kabinę pilota umieszczono wyżej, dla lepszej widoczności, a za nią na kadłubie pojawił się wąski garb, ciągnący się do usterzenia i mieszczący część urządzeń. Oprócz trzech prototypów P.1B (XA 847, 853, 856), zbudowano w latach 1958–1959 partię 20 samolotów przedseryjnych (po raz pierwszy w brytyjskiej praktyce), z których pierwszy oblatano 3 kwietnia 1958.