W 1945 roku rozpisano konkurs na projekt Memoriału, w 1956 roku rozpoczęto budowę według projektu Jewgienija Lewinsona, a otwarcia kompleksu dokonano 9 maja 1960 roku. Przy wejściu znajduje się tablica pamiątkowa z liczbą zabitych i zmarłych w czasie blokady. Zwiedzający, idąc 480-metrową aleją, podążają ku pomnikowi Matki-Ojczyznyposąg ten ma 6 m wysokości, na którego fryzie umieszczono napis „Nikt nie jest zapomniany, nic nie jest zapomniane”. Masowe groby – 186 dużych, pokrytych trawą kopców, przypisanych do poszczególnych lat (w dużej mierze symbolicznie, gdyż pochówki nie były starannie rozgraniczane w czasie), tworzą długi rząd ciągnący się wzdłuż głównej alei cmentarza, przy której znajduje się również wieczny znicz. Jak na radzieckie standardy, cmentarz jest kompleksem raczej skromnym, przewidzianym bardziej jako miejsce opłakiwania zmarłych niż świętowania zwycięstwa.