Miłość w Rozmyślaniach jest stanem egzystencjalnym bezpośrednio wywodzącym się z idealizmu w duchu Platona, zupełnie pozbawionym wszelkich znamion przypadkowości, stanowiącym nową (wyższą) formę świadomości egzystencjalnej człowieka. W ujęciu Langego jej podstawą jest przeczucie "rzeczywistości metafizycznej" ukochanej osoby (XXXIV (Tak mi jakoś się wydaje...)). Trudno przy tym jednoznacznie określić, czy chodzi tu o "szczególną idealizację" Władimira Sołowjowa, o atmana z upaniszady Bryhadaranjaka, czy też o stan intelektualny, który ukochanej osobie nadaje wymiar Absolutny. Jednocześnie miłość w swojej ziemskiej realizacji pozostaje niespełniona, tym samym wywołując w bohaterze wierszy poczucie osamotnienia i rozpaczy. Jednym z erotyków cyklu jest wiersz XVII (Możem Cię nigdy nie kochał tak szczerze...), który w nakreślonym obrazie tragicznego rozłączenia kochanków przywołuje romantyczną koncepcję unii dusz, pomimo fizycznego i duchowego oddalenia wierząc w mistyczne porozumienie ("Jeżeli ludzie mogą się z oddali porozumiewać – a wierzę, że mogą"), które objawić miałoby się na "mgnienie pożegnalne" (być może chodzi tu o krótki moment śmierci dawnej egzystencji, jak to zostało rozwinięte w późniejszej Mirandzie, być może zaś o pozaziemską rzeczywistość człowieka).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rozmyślania (książka Antoniego Langego) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.