Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego () – szczególna postać zapalenia ucha zewnętrznego, mogąca zagrażać życiu chorego. Rozwija się ono na podłożu klasycznego zapalenia ucha zewnętrznego u osób szczególnie predysponowanych: niewyrównana (w tym utajona) cukrzyca ciężkie zaburzenia odporności AIDS podeszły wiek uszkodzenia tkanek po radio- i chemioterapii stany immunosupresji przeszczepy narządowe i tkankowe stany po rozległych operacjach ostre białaczki
Etiopatogeneza Zapalenie rozwija się z zapalenia ucha zewnętrznego, którego głównym patogenem jest pałeczka ropy błękitnej. Jest to bakteria charakteryzująca się dużą opornością na antybiotyki oraz zdolnością nabywania oporności w trakcie leczenia. Oporność tej bakterii na stosowane leczenie szczególnie się wzmaga podczas jednoczesnego stosowania preparatów wapnia i magnezu. Stan zapalny z przewodu słuchowego zewnętrznego rozszerza się na otaczające tkanki przez szczeliny w części chrzęstnej przewodu. Penetruje w głąb dołu zażuchwowego, a dalej do kości podstawy czaszki i wzdłuż nich do otworu szyjnego. W konsekwencji rozwija się zapalenie szpiku kości skroniowej i dochodzi do penetracji zakażenia do wnętrza jamy czaszki. Stan taki jest bezpośrednim zagrożeniem życia chorego. Naciek zapalny szerzy się w kości wzdłuż kanałów Haversa.