W latach 1965–1968 był doktorantem i asystentem na UW. Od 1968 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, a od 1971 do 1989 w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. W latach 1977–1978 był stypendystą Fulbrighta na Uniwersytecie w Georgetown (Washington DC) oraz na Uniwersytecie Teksańskim w Austin. W 1984 habilitował się w Instytucie Historii PAN.

W latach 1991–1992 pełnił funkcję stałego przedstawiciela Polski przy ONZ, kierował też Radą Gospodarczo-Społeczną (ECOSOC) tej organizacji. W latach 1992–1997 obejmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W rządzie Jerzego Buzka był wiceministrem obrony narodowej (1997–1999), zajmował się integracją Polski z NATO.

Autor licznych publikacji naukowych, w tym m.in. „Rewolucja meksykańska 1910–1917: zarys historii politycznej”, „Armie w Ameryce Łacińskiej: historia i dzień dzisiejszy” (wspólnie z Waldemarem Rommlem) „Dyplomacja USA wobec Ameryki centralnej – 1822–1850” (Warszawa, 1997).