Zeznania świadków, w tym zakonnic i lekarzy, którzy opiekowali się siostrami, na temat dalszego rozwoju sprawy były sprzeczne. Ustalono jednak, że przez kolejne lata stan jej pogarszał się. Musiano zlikwidować piec, z którego wyrywała kafle i rzucała nimi w opiekujące się nią siostry, podobnie uczyniono z meblami, a nawet deską klozetową. Później wykonano otwór w drzwiach celi, aby można było ją karmić bez wchodzenia do środka. Na koniec częściowo zamurowano okno, ponieważ – jak zeznano – stawała w nim naga, wykonując nieprzyzwoite gesty. Z biegiem czasu coraz mniej starano się pamiętać o istnieniu kłopotliwej towarzyszki.
Barbara Ubryk resztę życia spędziła w zakładzie dla umysłowo chorych, gdzie zmarła w zapomnieniu w 1898, mając 81 lat.
Proces Zakonnice na swoją obronę przywoływały opinie lekarzy (którzy ostatecznie orzekli, najprawdopodobniej w 1854 roku, nieuleczalność choroby Ubryk), zalecenia przełożonych, własną bezradność, poczucie wstydu powodowane jej zachowaniem itp. W czasie śledztwa okazało się, że o zaistniałych faktach wiedziała dość spora grupa osób – lekarze, księża, przełożeni, znajomi osób zatrudnianych przez zakonnice itp. Większość z nich słyszała tylko o chorobie i uwięzieniu siostry zakonnej, nie znając szczegółów, a zwłaszcza warunków, w jakich przebywała.