Zakład 10 pp pozostał w Łęczycy. Stan stacjonującego w Gdańsku pułku płk. Downarowicza dnia 1 stycznia 1809 wynosił 1485 oficerów, podoficerów i żołnierzy.
Sformowany w maju 1809, batalion 3. tego pułku odznaczył się w walkach z Austriakami w tym samym roku. 21 lipca 1809 dowódcą został awansowany z majora 6 pp, płk Bazyli Wierzbicki. Stan całego 10 pp z 14 listopada 1809 wynosił 1996 żołnierzy (w tym dwa bataliony w Gdańsku). Cesarz Francuzów rozkazał 17 maja 1811 utworzyć dywizję składającą się z sił stacjonujących w Wolnym Mieście Gdańsku, między innymi z 10 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego. Do pułku przyłączono pluton artylerii pieszej, obsługujący dwa działa. Niedługo po tym, bo w połowie stycznia 1812 pułki te przeszły na żołd francuski, wchodząc w skład VII dywizji Wielkiej Armii gen. Grandjeana korpusu marszałka Davouta. Każdy z tych pułków liczył po trzy bataliony. Kiedy płk Bazyli Wierzbicki awansował na szefa sztabu 3 Dywizji Księstwa Warszawskiego, a było to 27 grudnia 1811, dowództwo nad 10 pp objął płk Henryk Ignacy Kamieński, który przybył z pułku Legii Nadwiślańskiej.