Antoni Hlavaty (ur. 27 kwietnia 1920 w Kołomyi, zm. 21 listopada 2020) – polski lekarz, prof. zw. dr hab., specjalista ortopedii i chirurgii urazowej.
Życiorys Urodził się w mieście Kołomyja na terytorium II Rzeczypospolitej, w ówczesnym województwie stanisławowskim, gdzie ojciec Karol Józef Hlavaty (1884–1955) był naczelnikiem Sądu Grodzkiego. Młodszy brat Lesław (1924–2011) został lekarzem weterynarii. Ukończył Gimnazjum im. Króla Kazimierza Jagiellończyka, uzyskując w 1938 świadectwo maturalne. W lipcu 1938 ukończył kurs szybowcowy i złożył podanie o przyjęcie do Lotniczej Szkoły Orląt w Dęblinie. Nie został do niej przyjęty na skutek ingerencji rodziców, przeciwnych tym zamiarom.
W sierpniu 1939 w obliczu wybuchu wojny, otrzymał Hlavaty, jako podchorąży, przydział do jednostki artylerii przeciwpancernej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty i 1 września wyruszył na front. W dniu 17 września koło Kowla został aresztowany przez Rosjan wraz z grupą polskich oficerów, został wkrótce potem zwolniony do domu dzięki biegłej znajomości rosyjskiego i ukraińskiego. Miał wielkie szczęście, jego towarzysze-oficerowie trafili do Katynia, gdzie zostali zamordowani. W cywilnym ubraniu, idąc bocznymi drogami, dotarł do Lwowa i wkrótce znalazł się ponownie w Kołomyi. Rodzina Hlavatych uniknęła represji głównie dlatego, że mec.