300px|mały|prawo|Patriarcha melchicki Grzegorz III w trakcie celebracji liturgicznej w 2008 r. Melchici (także „melkici”; od syr. ܡܠܟܐ malka/malko, hebr. מלך melech, arab. ملك malik – „król”) – pejoratywne początkowo przeważnie określenie grupy wiernych dwóch Kościołów wschodnich. Jednoznaczne określenie nie jest możliwe, ponieważ zależy to od kontekstu. Nazwa „melchici” miała bowiem w dziejach dwa całkowicie odmienne znaczenia.
Pierwotnie, do czasów wielkiej schizmy wschodniej, mianem melchitów – „ludzi króla” – określano wiernych patriarchatów Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy, którzy przyjęli nauki soboru chalcedońskiego (451) – w odróżnieniu od tych, którzy poparli herezję monofizytyzmu.
Po wielkiej schizmie wschodniej, czyli podziale Kościoła powszechnego na rzymski (katolicki) i bizantyjski (prawosławny) dotychczasowi melchici zaczęli sami się określać i być określani jako „prawosławni” (gr. orthodoxos). Stworzyli oni na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów cerkiew prawosławną. W jej ramach co najmniej do połowy XVII w. zachowali jednak język i liturgię syryjską, arabizując się dość późno. Wpływy syryjskie w liturgii i życiu kościelnym są nadal bardzo mocne.