Jednak schizma ta nigdy nie zdołała „zadomowić się” do końca w Antiochii, Jerozolimie i Aleksandrii. Hellenizacja patriarchatów melkickich i zwycięstwo partii antyunijnej po upadku Konstantynopola (1453) usytuowało część melkitów, począwszy od XVI w., niemal na pozycjach schizmatyckich. Niemniej w Kościele melkickim znajdowało się też zawsze stronnictwo propapieskie.
Na początku XVIII wieku, po powrocie części z nich do unii z Rzymem i zapewne pod jego wpływem, mianem melchitów zaczęto określać także wiernych Kościoła melchicko-katolickiego – unickiego katolickiego Kościoła obrządku bizantyjskiego, czyli, dosłownie rzecz ujmując, grekokatolików. Jednak nie wszystkich – nazwą tą obejmuje się tylko katolików obrządku greckiego zamieszkałych (pierwotnie) na terenach trzech wyżej wymienionych patriarchatów, a więc w Azji i w Afryce. Nie obejmuje się nią natomiast grekokatolików europejskich – ani tych, którzy nigdy nie utracili łączności z Rzymem (tu zwłaszcza wspólnoty italogreckie w Italii), ani nawróconych na katolicyzm wiernych poszczególnych cerkwi prawosławnych.