Handel białostocki opanowali w większości Żydzi.
Mimo iż likwidacja obwodu białostockiego i włączenie go do guberni grodzieńskiej (1842), była ogromnym ciosem dla rozwoju całego Białegostoku, to pod względem gospodarczym był to okres największego rozkwitu. Miasto zmieniło swój charakter – zapanowały w nim trzy potęgi: przemysł, handel i finanse.
W roku 1845 istniał w Białymstoku wyłącznie przemysł tkacki, który rozwijał się w 8 fabrykach. Ich wartość produkcji rocznej wynosiła 200 tysięcy rubli. Największymi fabrykami były fabryki Hermana Commichau i Augusta Lange. W roku 1848 powstała wielka fabryka sukienniczo-kapelusznicza C. Nowika, zdolna do konkurowania z fabryką Moesa. Kolejnymi zakładami były fabryki: wyrobów skórzanych Markusa Rabinowicza (1857), sukna Bechtera (1861) i Starka (1862).
Otwarcie linii kolejowej i złoty okres rozwoju Ogromnym przełomem dla przemysłu białostockiego było otwarcie w 1862 r. linii kolejowej z Warszawy do Petersburga, przebiegającej przez Białystok. Dzięki temu uzyskał on decydującą przewagę nad innymi ośrodkami przemysłowymi, które położone były z dala od kolei. Od tej chwili przemysł skupiać się będzie prawie wyłącznie w grodzie nad Białą i najbliższej jego okolicy, a fabryki m.in.