w Michałowie i Supraślu zaczną upadać.
Już rok po otwarciu linii kolejowej, funkcjonowało w Białymstoku 14 fabryk, wśród których były dwie fabryki mydła i dwie wyrobów skórzanych. Wartość produkcji rocznej fabryk wynosiła 325 tysięcy rubli, a zatrudnienie w nich znalazło 600 robotników. Największe dochody (90–120 tys. rubli) przynosiły fabryki branży sukienniczo-kortowej: Hermana Commichau i Małki Blochowej. Innymi większymi przedsiębiorstwami były: fabryka C. Nowika oraz nowa fabryka sukienniczo-odzieżowa I. Tryllinga. Poza fabrykami, w Białymstoku istniały również 2 browary i 9 młynów. Młyny przerabiały 20 tysięcy korców mąki, browary – 1000 beczek piwa rocznie.
Wybuch powstania styczniowego zahamował nieco rozwój przemysłu, jednak nie trwało to długo i już w 1866 r. nastąpił ponowny rozwój. Lata 1870–1890 stanowiły złoty okres dziejów przemysłu białostockiego. W okresie tym zakładano mnóstwo fabryk, część z nich upadała ze względu na brak odpowiednich środków do funkcjonowania. Około roku 1890 wybuchły strajki robotnicze, które jednak nie wyrządziły większych szkód przemysłowi. W 1893 zamknięto w Białymstoku i okolicy 17 fabryk (łączna wartość produkcji – ponad 258 tys. rubli), lecz w tym samym roku otwarto 52 nowe fabryki (z wartością produkcji ok. 670 tys.