Giuseppe Tartini (ur. 8 kwietnia 1692 w Piranie, zm. 26 lutego 1770 w Padwie) – włoski skrzypek, kompozytor, teoretyk muzyki i pedagog muzyczny, jeden z najważniejszych przedstawicieli włoskiej muzyki instrumentalnej XVIII wieku. Działał przede wszystkim w Padwie, gdzie był pierwszym skrzypkiem i kierownikiem zespołu instrumentalnego bazyliki św. Antoniego oraz prowadził znaną w całej Europie szkołę skrzypcową.

Twórczość Tartiniego obejmuje przede wszystkim koncerty i sonaty skrzypcowe, a także sonaty triowe, utwory na zespoły smyczkowe oraz nieliczne kompozycje religijne. Najbardziej znanym jego dziełem jest Sonata g-moll, określana jako Il trillo del diavolo („Z diabelskim trylem”).

Tartini odegrał znaczącą rolę w rozwoju techniki skrzypcowej, zwłaszcza w zakresie prowadzenia smyczka, intonacji i gry dwudźwiękowej. Zajmował się również akustyką muzyczną i teorią harmonii; jego nazwisko łączone jest z opisem słyszalnego tonu różnicowego, nazywanego niekiedy „tonem Tartiniego”.

Życiorys Pochodzenie i młodość

thumb|left|Dom Tartiniego w Piranie, miejsce urodzenia kompozytora