Dzięki działalności pedagogicznej otrzymał przydomek maestro delle nazioni – „mistrza narodów”. Szkoła nie była instytucją akademicką w nowoczesnym znaczeniu, lecz ośrodkiem prywatnego kształcenia instrumentalistów, w którym nauczano gry skrzypcowej, interpretacji, ornamentacji, kompozycji i podstaw teorii muzyki.
Do uczniów Tartiniego należeli m.in.: Pietro Nardini, Pasquale Bini, Domenico Dall’Oglio, Michele Stratico, Joseph Touchemoulin, André-Noël Pagin, Pierre Lahoussaye, Johann Gottlieb Naumann.
Z Tartinim związana była również skrzypaczka i kompozytorka Maddalena Lombardini Sirmen, której udzielał wskazówek dotyczących techniki smyczkowej. Zachowany list Tartiniego do Lombardini z 1760 roku należy do najważniejszych źródeł dotyczących jego metod pedagogicznych.
Nauczanie Tartiniego koncentrowało się na uzyskaniu śpiewnego tonu, prawidłowym prowadzeniu smyczka, precyzyjnej intonacji oraz swobodnym wykonywaniu dwudźwięków i ornamentów. Ćwiczenia smyczkowe przypisywane jego szkole miały wpływ na późniejszą europejską pedagogikę skrzypcową.
Ostatnie lata Od lat 40. XVIII wieku Tartini coraz więcej uwagi poświęcał teorii muzyki, akustyce, matematycznym podstawom harmonii oraz opracowywaniu zasad wykonawstwa. Jednocześnie nadal komponował, nauczał i wykonywał obowiązki w bazylice św.