Z powstaniem sonaty związana jest relacja francuskiego astronoma Jérôme’a Lalande’a, który miał usłyszeć od Tartiniego historię o śnie. Kompozytorowi miał ukazać się diabeł, który zagrał na skrzypcach niezwykły utwór; po przebudzeniu Tartini próbował odtworzyć zapamiętaną muzykę, uznając własną kompozycję za znacznie słabszą od tej usłyszanej we śnie.
Do znanych sonat należy także Sonata g-moll Didone abbandonata, której tytuł nawiązuje do historii Dydony porzuconej przez Eneasza. Kompozycja jest przykładem wykorzystywania w instrumentalnej muzyce Tartiniego skojarzeń literackich i emocjonalnych.
Sonaty triowe i inne kompozycje instrumentalne W dorobku Tartiniego znajdują się sonaty triowe przeznaczone najczęściej na dwoje skrzypiec i basso continuo, utwory na cztery partie smyczkowe oraz kompozycje określane w źródłach jako symfonie. Część z nich mogła mieć funkcję dydaktyczną lub być wykonywana w środowisku bazyliki św. Antoniego.
Istotną część jego dorobku pedagogicznego stanowią ćwiczenia i wariacje skrzypcowe. Z Tartinim wiązany jest m.in. cykl wariacji L’arte dell’arco, oparty na gawocie z Sonaty op. 5 nr 10 Arcangela Corellego.