Części wolne mają często charakter kantylenowy i wykazują związki ze stylem wokalnym oraz poezją.

Partie solowe wykorzystują dwudźwięki, wysokie pozycje, ozdobniki, tryle, rozbudowane figuracje i zróżnicowane sposoby artykulacji. Środki wirtuozowskie podporządkowane są jednak zwykle kształtowaniu melodii, a nie wyłącznie prezentacji sprawności wykonawcy.

Poza koncertami skrzypcowymi Tartini skomponował również utwory koncertujące przeznaczone na wiolonczelę, flet i zespoły smyczkowe. Autorstwo oraz klasyfikacja części tych kompozycji są nadal przedmiotem badań źródłowych.

Sonaty skrzypcowe thumb|Louis-Léopold Boilly, Sen Tartiniego, ilustracja legendy związanej z Sonatą z diabelskim trylem

Znanych jest ponad sto sonat Tartiniego na skrzypce z towarzyszeniem basso continuo lub bez niego. Wczesne kompozycje częściej zachowują czteroczęściowy układ sonaty kościelnej, natomiast w późniejszych przeważa budowa trzyczęściowa.

Najbardziej znaną kompozycją jest Sonata g-moll Il trillo del diavolo, określana po polsku jako Sonata z diabelskim trylem. Utwór wyróżnia się rozbudowanym zastosowaniem dwudźwięków, wielokrotnych zatrzymań i trylu wykonywanego na tle jednocześnie brzmiących dźwięków.