patriarcha Lizbony
Zelanti i politicani Święte Kolegium było podzielone na dwa stronnictwa: zelanti (Gorliwi) i politicani lub moderati ("rozpolitykowani" lub "umiarkowani"). Ci pierwsi byli konserwatystami, pragnącymi powrotu do czasów sprzed rewolucji i krytykującymi ustępliwość polityki konkordatowej. Moderati, których najwybitniejszym przedstawicielem był sekretarz stanu Consalvi, uważali natomiast, że Kościół musi dopasowywać się do zmienionych warunków politycznych i społecznych, na tyle oczywiście, na ile pozwala na to doktryna katolickaPiazzoni, s. 309-310; Sede Vacante 1823; Nielsen, s. 3..
Do obozu zelantów zaliczani byli kardynałowie della Somaglia, Pacca, Rusconi, Luigi Ruffo, Pandolfi, Bertazzoli, Serlupi, Arezzo, Severoli, Cesarei, Dandini, Bardaxy, Morozzo, De Gregorio, Ercolani, Genga, Castiglioni, Sanseverino, Falzacappa, Opizzoni, Pedicini, Galleffi, Pallotta, Doria, Riario, Odescalchi, Fesch. Za moderatich uchodzili natomiast Häffelin, Firrao, Spinucci, Caselli, Solaro, Naro, F. Ruffo, Clermont, Gravina, Bausset, Guerrieri, Albani, Cacciapiatti, Frosini, De La Fare, Cavalchini, Turriozzi, Spina, Vidoni, De Cunha i ZurlaMarco Iervese: Indiscrezioni e previsioni sul conclave nelle lettere di Francesco Cancellieri a Luigi Martorelli, [w:] . Linie podziału nie były jednak ściśle wyznaczone.