Wincenty Jacek Łepkowski (ur. 19 sierpnia 1866 w Krakowie, zm. 13 maja 1935 tamże) − polski lekarz, stomatolog, pionier nowoczesnej stomatologii polskiej.
Życiorys Był synem Józefa Aleksandra Łepkowskiego i Stanisławy Libelt (zm. 1882). W 1884 roku ukończył II LO i zdał maturę. W latach 1884−1890 studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracował w Klinice Chirurgicznej UJ pod kierunkiem Ludwika Rydygiera. Wiedzę uzupełniał studiując we Wrocławiu, Berlinie i Paryżu. Od 1892 roku wykładał dentystykę na Wydziale Lekarskim UJ, w 1897 uzyskał habilitację. Jako pierwszy otworzył w 1903 roku na ziemiach polskich ambulatorium dentystyczne. Według innego źródła Uniwersyteckie Ambulatorium Dentystyczne przy I Klinice Chirurgii prof. L. Rydygiera powstało w 1897 roku. W 1903 roku założył pierwszy w Polsce Instytut Stomatologiczny UJ w Krakowie, który funkcjonował z przerwą wojenną do 1947 roku. W 1904 został profesorem i kierownikiem instytutu. W 1906 roku został założycielem Związku Stomatologów Polskich. Był założycielem w 1912 roku Kwartalnika Stomatologicznego. Podczas I wojny światowej uruchomił ambulatorium dentystyczne dla legionistów.