Wojna polsko-bolszewicka i służba w II RP Został zwolniony ze służby wojskowej w lutym 1919. W lipcu 1919 wstąpił do Policji Państwowej. W okresie od sierpnia do grudnia 1920, w trakcie wojny z bolszewikami, dowodził kompanią 213 Ochotniczego pułku piechoty, złożonego z funkcjonariuszy Policji Państwowej. Pomiędzy styczniem i marcem 1923 dowodził zaś kompanią przy obsadzaniu granic na Wileńszczyźnie.
W Wojsku Polskim został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 września 1930 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie „pełniących służbę w Policji Państwowej w stopniach oficerów PP”.
Pełnił stanowisko komendanta powiatowego PP w Nowogródku i w Będzinie. Od 15 września 1931 do 8 października 1934 sprawował stanowisko komendanta wojewódzkiego PP we Lwowie za: . Od 8 października 1934 w stopniu podinspektora sprawował stanowisko komendanta PP Miasta Stołecznego Warszawy, które piastował później w stopniu inspektora do 27 września 1939.