thumb|upright=1.3|Paszport ZSRR wersji 1974-1991 Paszportyzacja – wprowadzenie dowodów osobistych (nazywanych paszportami wewnętrznymi) dla części ludności ZSRR 27 grudnia 1932.
Paszporty wewnętrzne wydawano głównie mieszkańcom większości miast, natomiast nie mogli ich przeważnie posiadać mieszkańcy wsi. Jednocześnie wprowadzono przepis, że osoba chcąca oddalić się od miejscowości, w której mieszka, musi posiadać paszport wewnętrzny, pod groźbą surowych sankcji. Osoby zatrudnione w kołchozach mogły opuszczać wieś wyłącznie na podstawie czasowego pozwolenia udzielanego pisemnie przez władze kołchozu lub radę wiejską (sielsowiet). Pozwolenia takie prawie nigdy nie były wydawane na okres dłuższy niż 30 dni. Jednak pracownikom sowchozów przysługiwał paszport. Doprowadziło to do pozbawienia większości ludności wiejskiej możliwości podróżowania, zmiany miejsca zamieszkania czy podejmowania nauki w wyższych uczelniach bez zgody władz. Paszporty wewnętrzne obowiązywały także całą ludność strefy nadgranicznej przy zachodniej granicy ZSRR oraz w promieniu 150 lub 50 km od niektórych wielkich miast.