Lista tych miast była stopniowo rozszerzana kolejnymi zarządzeniami władz począwszy od 1932 r.
Ustawa o wprowadzeniu paszportów miała ścisły związek z klęską wielkiego głodu na Ukrainie, w południowej Rosji (w tym w Kazachstanie) wywołaną tym migracją ludności wiejskiej, szukającej pożywienia. Jednocześnie paszportów nie wydawano automatycznie wszystkim obywatelom zamieszkałym w rejonach objętych paszportyzacją. Zgodnie z treścią ustawy z 1932, jednym z celów akcji było pozbycie się z rejonów dużych miast oraz strefy nadgranicznej niepożądanych klasowo i politycznie osób, dlatego osoby i członkowie ich rodzin, które należały w czasach carskich do ziemiaństwa, przedsiębiorców, bogatszych chłopów, arystokracji, oficerów, urzędników (z wyjątkiem najniższych rang), policji, duchowieństwa, a także szeregu partii politycznych lub sił „białych” nie uzyskiwały paszportu i musiały przenieść się na wieś lub do miasteczek nieobjętych paszportyzacją. Dotyczyło to także osób z wyrokami politycznymi lub podejrzewanych przez władze o nielojalność.