Kamienne krzyże na grobach powstałego w ten sposób cmentarza cholerycznego zostały zachowane do czasu zatopienia miejscowości.

Pańszczyzna została tu zniesiona w 1848, jednak mieszkańcom wsi zabroniono korzystać z lasu, znajdującego się w prywatnym posiadaniu właścicieli dóbr żywieckich. Otrzymali jednak możliwość korzystania z tzw. lasu ekwiwalentowego, w którym prace były ściśle regulowane i odbywały się pod nadzorem służb leśnych. W 1888 r. wieś Zadziele składała się z 96 domów zamieszkałych przez 633 osób (311 mężczyzn i 322 kobiety). 25 osób było żydami, a pozostali należeli do kościoła rzymskokatolickiego.

W końcu XIX wieku wygląd wsi uległ zmianie na skutek powstania na jej terenie licznych budynków murowanych, które zaczęły przeważać w miejscowości charakteryzującej się do tej pory przeważnie drewnianym budownictwem. W dolnej części wsi usytuowany był drewniany budynek, w którym gdzie pobierano opłatę za przejazd (myto), a pozyskany w ten sposób dochód przeznaczany był na remonty miejscowych dróg. Pobór opłat prowadzony był do 1918.