W 1727 miejscowość była objęta klęską głodu, co zostało odnotowane przez Andrzeja Komonieckiego.

Zadziele znajdowało się w rozwidleniu dwóch mocno uczęszczanych traktów – zachodniego z Żywca do Kęt („dolna droga”) i wschodniego, prowadzącego z Żywca do Łękawicy, a dalej dzielącego się w kierunku Andrychowa oraz Suchej („górna droga”). Obie wspomniane trasy były połączone przez biegnącą prostopadle do nich bitą drogę, poprowadzona w pobliżu Łękawki, wzdłuż której to ulicy rozlokowane zostały zabudowania Zadziela. Skrzyżowania drogi wiejskiej z traktami stanowiły centralne punkty miejscowości. Nad przepływającymi przez miejscowość rzekami przewieszone były drewniane mosty.

W wyniku klęski głodu w Galicji w latach 40. XIX wieku mieszkańcy Zadziela żywili się korzeniami perzu, lebiodą i korą niektórych gatunków drzew. Wieś dotknęła wówczas epidemia cholery, w wyniku której zginęło wielu jej mieszkańców. Z powodu ogromnej zgonów w wyniku epidemii, zmarli nie byli chowani na cmentarzu parafialnym w Starym Żywcu, lecz grzebano ich w mogiłach urządzonych pod lasem na terenie Zadziela.