Równolegle w latach 1957-1960 ukończył w trybie zaocznym studia na Fakultecie Ogólnowojskowym Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. Od listopada 1962 do maja 1968 był zastępcą szefa Wojsk Obrony Przeciwlotniczej. Od maja 1968 do listopada 1989 (nieprzerwanie przez 21 lat) był szefem Wojsk Obrony Przeciwlotniczej (w latach 1982–1989 – dowódcą Wojsk Obrony Przeciwlotniczej).
Na stopień generała brygady awansowany uchwałą Rady Państwa PRL z 6 października 1970. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1970 przewodniczący Rady Państwa marszałek Marian Spychalski. Na stopień generała dywizji awansowany uchwałą Rady Państwa PRL z 5 października 1977. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1977 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek.
30 września 1983 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych nadany przez Radę Wydziału Wojsk Lądowych Akademii Sztabu Generalnego WP. W lipcu 1975 ukończył kurs przeszkolenia operacyjnego Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Kijowie. W kwietniu 1983 został powołany w skład Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Informatyki. Był także członkiem Rady Naukowej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej im. por. Mieczysława Kalinowskiego w Koszalinie. Był członkiem kolegium redakcyjnego kilku wojskowych pism naukowych.