Granatnik Łopuskiego – granatnik konstrukcji polskiej, produkowany i użytkowany bojowo w czasie powstania warszawskiego.
Konstrukcja Broń została zaprojektowana przez Mieczysława Łopuskiego ps. „Konstruktor”. Produkcję podjęto w powstańczej wytwórni broni, działającej przy ul. Hożej 51 w ramach VII Obwodu AK „Obroża”. Prace konstrukcyjne zakończyły się 10 sierpnia. Prezentacja broni odbyła się 17 sierpnia 1944 roku. Mieczysław Łopuski został ciężko ranny w trakcie prób i nie mógł kontynuować dalszych prac nad bronią. Późniejsze modyfikacje do konstrukcji wprowadzał inż. Eugeniusz Żochowski.
Lufa prototypu została wykonana z odcinka rury wodociągowej zaopatrzonej w gwint, do którego przykręcano odpowiednio zmodyfikowane złącze stanowiące komorę nabojową. Lufa miała średnicę 8 cm i długość 100 cm (w późniejszych egzemplarzach wydłużono ją do 120 cm). Wykonano ją na obrabiarkach Fabryki Dźwigów przy ulicy Emilii Plater 10. Ładunkiem miotającym był woreczek z chloranem potasu z domieszką 5% mielonego cukru. Jako urządzenia spustowego użyto buteleczki z kwasem siarkowym. Padająca z niej kropla dostawała się przez otwór do wnętrza komory, przepalała woreczek i stykała się z materiałem miotającym, powodując wystrzał, którego zasięg mógł wynosić do 600 lub 800 metrów.