Skorupy cylindrycznych granatów konstrukcji inż. Eugeniusza Żochowskiego i mgr. Tadeusza Chęcińskiego były wytwarzane z kawałków rury kanalizacyjnej, zaślepionej po obu stronach. Wysokość granatu wynosiła 126 mm, średnica 70 mm, a grubość ścianek 3 mm. Materiałem kruszącym był także chloran potasu z cukrem, z dodatkiem kawałków metalu. Zapalnikiem była fiolka z kwasem, która podczas upadku ulegała rozbiciu, inicjując detonację. Granaty były stabilizowane i uszczelniane w lufie za pomocą listewek drewnianych.
Broń była ładowana odtylcowo. Oddanie strzału wymagało kolejno: uzbrojenia granatu przez włożenie do niego przez otwór w pokrywie fiolki z kwasem siarkowym, załadowania go do lufy, umieszczenia woreczka z ładunkiem miotającym w komorze nabojowej i po uszczelnieniu dokręcenia jej do lufy. Granatnik był wówczas gotowy do strzału, który można było wykonać wkraplając kwas przez otworek do komory ładunkowej.
Udoskonalenia w konstrukcji granatnika wprowadził inż. Żochowski.