W 1912 r., przy wsparciu dwójki inwestorów, założył własną wytwórnię – Keystone. W rzeczywistości „inwestorzy” byli zainteresowani współpracą z Sennettem, bowiem był on im winny pieniądze w związku z niespłaconymi długami hazardowymi. Sennett przekonał ich, że zarobią dużo więcej, jeśli wejdą z nim w interesRóżne źródła różnie komentują tę sytuację. Czasem Adam Kessel i Charles Baumann (bo tak się nazywali inwestorzy) przedstawiani są jako księgowi i spekulanci, innym razem jako średnio doświadczeni producenci. Prawda najpewniej leży gdzieś pośrodku, ale spodziewać się należy, że wspólnicy Sennetta mieli już doświadczenia z filmem.. Tutaj wyspecjalizował się w produkcji prostych jednoaktówek, głównie komedii slapstickowych, których fabuła ograniczona była z reguły do szeregu następujących po sobie skeczy, które miały w zamyśle rozśmieszać widzaW początkach stulecia kino często traktowane było właśnie w sposób czysto rozrywkowy. Popularne więc były krótkie farsy. Podczas jednego seansu widzowie oglądali kilka takich filmów. Ich popularność była na tyle duża, że często były odskocznią do kariery aktorskiej. Charlie Chaplin również zaczynał u Macka Sennetta.. Tak więc wizytówką filmów Sennetta stały się zwariowane pościgi samochodowe, bitwy na torty i fajtłapowaci policjanci.