w dokumentach określanych jako Drogowskazy, które porządkowały podstawy ideowe i model wychowawczy ruchu:

część pierwsza – „Drogowskaz ruchu”, przedstawiająca program, który miał umożliwić instruktorom harcerskim utożsamienie się z Ruchem, część druga – „Drogowskaz harcerza”, przedstawiająca sylwetkę harcerza lat osiemdziesiątych – świadomego uczestnika Ruchu.

RHR odwoływał się do tradycyjnego (t.j. przedwojennego) Prawa Harcerskiego, służby Bogu, Polsce i bliźnim oraz do metod wychowawczych wywodzących się z przedwojennego harcerstwa i Szarych Szeregów.

We wrześniu 1984 przedstawiciele środowisk skupionych w Ruchu uczestniczyli w pielgrzymce do Rzymu, podczas której 6 września w Castel Gandolfo odbyło się harcerskie ognisko z udziałem Jana Pawła II. Spotkanie to stało się jednym z ważniejszych symbolicznych wydarzeń w dziejach Ruchu, potwierdzając jego związki z tradycyjnym, chrześcijańskim nurtem wychowania harcerskiego w kontrze do ideologii komunistycznej.

Na przełomie 1984 i 1985 ukształtowało się centralne kierownictwo Ruchu. Przewodniczącym Ruchu został Jerzy Parzyński, a naczelnikiem Krzysztof Krzyżanowski.