Osiemnaście lat później córka Filipa, dorastając pod imieniem Daria, pracuje jako świniarka u okrutnych i leniwych chłopów, Bambera i Gidii, którym dał pod opiekę Alfred za regularną opłatą. Daria to dobra i skromna osoba, gdy jej kuzynka, nosząca imię Brunhilda, jest nikczemną i próżną osobą traktującą wszystkich z góry, w tym Filipa. Wkrótce do Królestwa Serca przyjeżdża dorosły już Otto, marząc o znalezieniu prawdziwej miłości. Brunhilda chce wyjść za niego, jednak Otto widząc jej paskudne zachowanie ucieka. Ścigająca go karetą Brunhilda natyka się na Alfreda, który jest rad, że jego córka jest równie zła jak on. Wkrótce Bertha mówi Brunhildzie o jej prawdziwym pochodzeniu.
Daria ze swymi świniami, Śmiałą, Księżniczką i Żarłokiem, dostrzega Otto ścierającego się z niedźwiedziem Baltazarem. Niedźwiedź okazuje się być oswojony przez Darię i zostawia księcia w spokoju. Otto zostaje zaprowadzony do ruin, gdzie Daria ma swoją kryjówkę przed troskami. Otto widząc jej dobroć, zakochuje się w niej, jednak ma świadomość, że jako arystokrata nie może poślubić kobiety z ludu. Po serii poszukiwań kandydatek na żonę, widząc że wszystkie księżniczki mają zły charakter, Otto uświadamia sobie, że Daria mimo braku tytułu jest dla niego odpowiednią osobą i spieszy się, by wyznać jej swoje uczucia.