Podczas tego zgromadzenia zawieszono w czynnościach biskupich, ordynariusza diecezji polskiej PNKK, Władysława Farona. Suspendowany biskup nie podporządkował się decyzjom zjazdu. Zorganizował własną denominację starokatolicką nazywaną Staro-Katolickim Kościołem Rzeczypospolitej Polskiej lub Kościołem Katolickim Apostolskim Polsko-Narodowym, a do której w późniejszym czasie przylgnęła nazwa Polskiego Kościoła Starokatolickiego. W szczytowym okresie liczyła ona: 3 biskupów, 38 księży i około 50 placówek parafialnych.
W 1933 Kościół zawarł unię kościelną z niemiecką parafią starokatolicką w Katowicach. Nie udało się jednak tego połączenia zarejestrować w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, w związku z czym w okresie międzywojennym Polski Kościół Starokatolicki nie był wpisany do rejestru kościołów i związków wyznaniowych.
W 1936 w Polskim Kościele Starokatolickim doszło do kryzysu. Władysław Faron próbował pojednać się z Polskim Narodowym Kościołem Katolickim. Jego zabiegi udaremnili jednak biskupi pomocniczy Adam Jurgielewicz i Jan Perkowski. W efekcie napięć i nieporozumień wewnątrz Kościoła doszło do rozłamu między hierarchami. Wspólnotę Władysława Farona opuścili wraz z podległymi im parafiami biskupi Jurgielewicz i Perkowski.